 |
||
     |
Eens zei ik tot een vogelverschrikker: “het moet je wel vervelen om steeds in dit eenzame veld te staan.” En hij zei: “de vreugde, die het schrik aanjagen geeft, is diep en blijvend, en het verveelt me nooit.’ Na enkele ogenblikken van nadenken, antwoordde ik: “dat is waar; want ik heb die vreugde ook gekend.” Waarop hij zei: “alleen zij, die gevuld zijn met stro kunnen het weten.” Daarop verliet ik hem, niet wetend of hij me een compliment had gemaakt, dan wel voor De gek had gehouden. Een jaar ging voorbij, en in die tijd werd de vogelverschrikker een wijsgeer. En toen ik weer eens langs hem kwam, zag ik hoe twee kraaien een nest bouwden onder zijn hoed.
|
|